2. Dzień, w którym pękło niebo...

Budząc się zastanawia się gdzie jest. Pierwsze co widzi to beżową ścianę. Potem zauważa kroplówkę, którą ma podłączoną do wenflonu znajdującego się na jego ręce. Drugą rękę ma w gipsie. Przekręca głowę w prawo. Na fotelu stojącym obok łóżka, na którym leży, siedzi jego przyjaciel przytulający do siebie swoją żonę. Natalie płacze.

-Nat…- wypowiada te słowa prawie szeptem, ale oni jednak słyszą.Obydwoje spoglądają w jego stronę. Obydwoje zrywają  się z fotela i stają obok jego szpitalnego łóżka. 
-Mario...- szepce Marco.
Pomocnik Bayernu przymyka na chwilę oczy, bo w tym momencie docierają do niego obrazy z poprzedniej nocy. Przypomniał sobie imprezę u Jerome, to jak bawił się razem z Ann  z córkami przyjaciela, potem ułożyli je do snu. Później przyszło więcej znajomych, rozmawiali, śmiali się, żartowali. Impreza była wspaniała. Kolejne wspomnienia ma już z jazdy powrotnej do domu. Uśmiech Ann, jej słowa, rzęsisty deszcz, który nagle zaczął padać, po chwili przeradzając się w ulewę. Pamięta skrzyżowanie, pocałunek , a potem światła i huk. Otwiera oczy:

-Gdzie jest Ann?- pyta spoglądając na przyjaciela i jego żonę.- Gdzie jest moja żona?- ponawia pytanie. Na twarzach przyjaciół widzi zmieszanie. Zna ich dobrze, za dobrze. Dostrzega, że coś się dzieje. Gdy odpowiedź nie pada,  próbuje podnieść się  do pozycji siedzącej, ale  w momencie ruchu uderza w niego fala bólu, który, ma wrażenie, że rozsadza mu klatkę piersiową. Z jego ust wydostaje się głuchy jęk, na co reaguje jego przyjaciel. Marco kładzie mu dłonie na ramionach i uniemożliwia podniesienie się:

-Masz pęknięte dwa żebra.- tłumaczy.- Nie wykonuj gwałtownych ruchów.- prosi go wysilając się na spokojny, opanowany ton głosu, choć wewnątrz jest roztrzęsiony.

-Więc powiedz mi co z moją żoną?- ponawia pytanie.- Proszę Was.- patrzy na nich.

 Marco wyciąga telefon, daje mu do ręki. Chłopak spogląda na zdjęcie małego dziecka leżącego w inkubatorze. Podnosi wzrok na Natalie i Marco:

-Julie?- pyta, a głos mu drży.

-Tak. Jest zdrowa, śliczna , idealna.- odzywa się Natalie.- Nie mogłam się na nią napatrzeć.

Wpatruje się dłuższą chwilę w maleńką istotkę ukazaną na zdjęciu. Nawet się uśmiecha na ten widok. Jest tatą. Na samą myśl czuje dumę, bo przecież ona jest owocem miłości jego i jego żony, wyczekiwanym owocem ich miłości. Patrząc przypomina sobie, że przyjaciele nie powiedzieli nic na temat stanu jego żony.

-A Ann? Jak się czuje?- znów pyta.- Mówicie o mojej córce, a nie wypowiedzieliście jednego zdania na temat mojej drugiej połówki.- spogląda na nich.-Co się dzieje? Wiem, że coś jest nie tak, czuję to, widzę gdy na was patrzę. Powiedzcie mi, proszę.

Marco już ma coś powiedzieć, ale w pokoju nagle zjawiają się rodzice chłopaka. Widząc, że jest przytomny podchodzą do łóżka. Natalie i Marco wycofują się trochę do tyłu. Obserwują jak mama skrzydłowego monachijczyków delikatnie całuje syna w posiniaczony policzek, a ojciec łapie za rękę. Kiedy Liliana pyta syna jak się czuje, Jurgen spogląda na piłkarza BvB i jego żonę. Marco domyślając się,  odpowiada na nieme pytanie pana Gotze kręcąc przecząco głową.

-Marco pokazał mi Julie. Śliczna jest.- mówi wzruszony piłkarz.-Zostałem tatą, a Ann mamą. Wy natomiast dziadkami.- kwituje starając się uśmiechnąć, co jest trudne, bo ma opuchniętą twarz.

-Tak kochanie. Julie jest wspaniała.- Liliana stara się uśmiechać, kątem oka spogląda na męża z niepokojem wymalowanym na jej twarzy, a Mario wyłapuje to spojrzenie. Od razu nachodzą go złe przeczucia, bo przecież zna swoich rodziców bardzo dobrze. Znów pyta o żonę. Jego ojciec podchodzi do jego łóżka z drugiej strony. Siada na nim i łapie dłoń syna:

-Musisz o czymś wiedzieć synu.- zaczyna starając się brzmieć spokojnie, jednak  po ciele piłkarza mimowolnie przechodzą nieprzyjemne ciarki. Patrzy na tatę nie zdając sobie jeszcze sprawy jak tragiczną wiadomość ma mu do przekazania mężczyzna.- Odpowiem na każde Twoje pytanie, ale mam do ciebie prośbę.- mówi.- Mogę cię o coś prosić?- pyta.
-Tak, oczywiście.- pada odpowiedź.
-Proszę, byś zachował spokój. 
-Przerażasz mnie tato.- te słowa padają z ust piłkarza.
-Wiem, ale to ważne. Twoje ciało jest w bardzo złym stanie po wypadku i każdym gwałtownym ruchem możesz zrobić sobie wielką krzywdę.- tłumaczy cierpliwie Jurgen.
-Powiedz mi proszę...- mówi jego syn.-Gdzie jest moja Ann? Dlaczego prosisz mnie o zachowanie spokoju?
-Ann...- zaczyna ojciec chłopaka.- Ona... bardzo ucierpiała w tym wypadku.- mówi ostrożnie.
-Jak bardzo?
-Um...Ma poważny uraz głowy.- pada odpowiedź.- Kiedy ją przywieziono, praktycznie od razu trafiła na salę operacyjną. Musieli tak postąpić, by ratować jej życie, a także życie małej Julie...I udało się, Twoja córeczka nie ucierpiała, jest cała i zdrowa, choć wiadomo, jest wcześniakiem, ale lekarze zapewniają, iż wszystko jest w jak najlepszym porządku.
- Cieszę się, nie mogę sobie nawet wyobrazić, byśmy mogli ją stracić.- szepce Mario, któremu trudno jest mówić głośniej, bo boli go gardło.- Tak na nią czekaliśmy...- dodaje.
-Wiem, że czekaliście...
-A ta operacja Ann?- patrzy na ojca.- Mówiłeś, że ma uraz głowy?
- Ann…-mężczyzna bierze głęboki oddech.-Jest nieprzytomna, zoperowali ją, jednak uraz okazał się dużo poważniejszy, niż pierwotnie założono.- lustruje wzrokiem twarz swojego syna, gotowy reagować gdyby coś złego się z nim działo.
-To znaczy?
-Jej stan jest...- nie daje rady wypowiedzieć tych słów, więc przerywa.-Ona... Jest  na OIOM-ie, niestety nie jest w stanie sama oddychać... Jest podłączona do respiratora.- wyjaśnia w końcu ojciec piłkarza starając się, by jego głos nie drżał i nie załamywał się, co jest niesłychanie trudne w obecnej sytuacji. Obserwuje syna, który po prostu patrzy na niego, jak gdyby nie do końca dotarł do niego sens przed momentem wypowiedzianych słów. W tej chwili jest to zrozumiałe, bowiem Mario jest pod wpływem silnych leków. Po kilkunastu, może kilkudziesięciu sekundach twarz szatyna się zmienia. Osoby będące z nim w pokoju wiedzą, że sens informacji przekazanej przez ojca, dotarł do chłopaka.

-  Czy ona już nigdy?-  zaczyna pytać, ale łamie mu się głos.- Ona z tego wyjdzie?- Pyta patrząc najpierw na swojego tatę, potem mamę, a następnie na Nat i Marco. Szuka potwierdzenia słów, że to tylko chwilowa sytuacja, choć podświadomie wie, że to niemożliwe. Chce usłyszeć, iż dla niektórych banalne słowa  „ Wszystko będzie dobrze” w tej sytuacji jednak padną. Te trzy słowa nie padają, choć on pragnie, aby wyszły z ust którejkolwiek osoby przebywającej z nim.- Czyli to aparatura sprawia, że nadal oddycha, że jej serce bije?- wyrzuca z siebie kolejne pytanie.- Powiedzcie coś.- prosi.- Ja nie rozumiem... To znaczy wiem czym jest respirator i …- przerywa na moment.- Tato powiedz mi, proszę, jeszcze raz…- wpatruje się w swojego ojca.- Proszę. Jestem skołowany, nie rozumiem… Jest pod respiratorem, ale jest szansa prawda? - pyta ciągle.- Błagam powiedz mi, iż istnieje jakakolwiek szansa, błagam powiedz to...- głos mu się łamie praktycznie pow wypowiedzeniu każdego wyrazu.

-Mario…

-Proszę…- jego oczy zaczynają nienaturalnie błyszczeć.- Powiedz mi…- prosi obserwując ich i ich miny, które zdecydowanie nie podobają mu się. Natalie przygryza nerwowo wargę, a Marco opiekuńczo ściska jej dłoń i niebezpiecznie błyszczą mu oczy. Za bardzo.

 -Zanim przyszliśmy zebrało się konsylium lekarzy.- mówi jego mama.  Stwierdzili…- nie jest w stanie mówić dalej, bo łamie jej się głos. Nie jest wcale odporna, nie potrafi przekazywać takich informacji, zresztą nikt chyba nie potrafi.

- Śmierć pnia mózgu.- kończy za żonę Jurgen .-To oznacza…- przerywa ponieważ jego syn podnosi do góry dłoń, więc milknie. Oczy szatyna w jednym momencie stają się jeszcze bardziej błyszczące.

-Wiem co to znaczy… - Te słowa są wypowiedziane bardzo cicho, szeptem.-Wiem...- powtarza. Chłopak nie wytrzymuje. Po jego twarzy, jedna za drugą, zaczynają spływać  łzy. Po kilkunastu sekundach szlocha głośno, nie potrafi tego powstrzymać. Dociera do niego prawda. Już wie. Rozumie. Właśnie powiedziano mu, że jego żona praktycznie jest martwa. Jeśli odłączą aparaturę ona odejdzie. Na zawsze. On zostanie sam. Bez niej. Jednak on się z tym nie zgadza. Nie może tak być, ponieważ nie potrafi bez niej żyć! Nie umie! Czuje jak mama i ojciec przytulają go. Oplatają go ramionami, chcą w ten sposób pocieszyć, jednak w tym momencie nawet to nie pomaga. Łka. Szlocha tak, iż dźwięk jego płaczu odbija się od ścian pokoju. Jego łkanie łączy się z cichszymi. W tym pokoju nie płacze tylko on. 
Mijają sekundy, minuty i nic się nie zmienia.  

W końcu jego umysł się buntuje. Próbuje wyprzeć to wszystko co zostało powiedziane. Próbuje wyrzucić to, co jest bolesne i piłkarz ma coś w rodzaju ataku paniki. Chce się podnieść, próbuje wyrwać kroplówkę, ma zamiar wstać i pójść do Ann, by udowodnić im wszystkim, że się mylą, bo jego żona tylko śpi. Jest pewien, że się obudzi, wszystko wróci do normy. Gdy się szarpie, chce wstać z łóżka, choć ból, jaki go przeszywa przy najmniejszym ruchu jest niewyobrażalny, Marco natychmiast łapie go za ręce, jego ojciec trzyma za ramiona i zmusza, by się położył:

-Spokojnie Mario. Spokojnie.- Marco stara się go uspokoić.- Spokojnie.- powtarza jak mantrę.

-Chcę ją zobaczyć. Zabierz mnie do niej. Zabierz.- szlocha zrozpaczony piłkarz.- To nie może być… nie może być… prawda.- łka głośno patrząc w zaczerwienione oczy swojego przyjaciela, który choć bardzo się stara nie potrafi zatrzymać bólu, który w tym momencie odczuwa.

-Spokojnie. Oddychaj spokojnie, proszę Mario.- powtarza uparcie Marco, nie może zrobić nic innego,nie jest w stanie zmienić biegu zdarzeń choćby nie wiadomo jak bardzo się starał. Nie jest cudotwórcą.

-Zabierz mnie do niej.- słyszy słowa przyjaciela.- Błagam cię Marco.- próbuje wytrzeć łzy dłonią, ale tylko bardziej je rozmazuje.- Proszę.- błaga.

-Obiecuję, tylko leż spokojnie. Postaraj się.- mówi. -Mario obiecuję, że jak spróbujesz trochę się  uspokoić to zawołam lekarza i zapytamy dobrze?- pyta.- Spokojnie.- powtarza.

-Obiecujesz, że mnie do niej zabierzesz?- pyta łkając, próbując złapać oddech, patrząc przyjacielowi w oczy.

-Tak, obiecuję.- mówi. Natalie zawołaj lekarza dobrze?- zwraca się do żony. Nadal trzyma ręce Mario, ale czuje, że ten się rozluźnił. Oddycha szybko, płacze, ale już nie próbuje się podnieść. Po 5 minutach zjawia się mężczyzna w białym fartuchu. Podchodzi do łóżka i widzi przerażonego, zapłakanego piłkarza:

-Już lepiej widzę.- mówi doktor.

-Tak.- przytakuje Reus.- Odrobinę.

-Chcę zobaczyć moją żonę.- z ust Mario wydobywa się prośba skierowana do lekarza.- Proszę mi pozwolić.- prosi i tak jak obiecał blondynowi, nie próbuje się podnosić.

-Powinien pan leżeć.- To pierwsze słowa, które wypowiada lekarz.- Ma pan pęknięte dwa żebra, jest pan mocno pokiereszowany- wylicza, ale do piłkarza nie docierają te słowa ponieważ ponawia prośbę.

-Proszę pozwolić mi zobaczyć moją żonę.- policzki ma mokre od łez, oczy czerwone, czerwony nos.- Błagam pana.

-Ale…- próbuje zaprotestować lekarz, chcąc kierować się dobrem pacjenta.

-Proszę zrozumieć.- interweniuje Reus, bo to przecież wyjątkowa sytuacja. Spogląda na ordynatora. Obydwaj wiedzą o co chodzi, wiedzą, że to wyjątkowa sytuacja, ale Marco nie decyduje się powiedzieć tego na głos. Nie chce, by Mario to słyszał, choć zapewne zdaje sobie z tego sprawę.

-Dobrze. Poproszę siostrę, by przyprowadziła wózek i zabrała pana do żony.- lekarz zgadza się.

-Ja przyprowadzę wózek. Proszę nie fatygować pielęgniarek.- słyszy lekarz z ust blondyna. Po chwili obydwaj z ordynatorem opuszczają pokój. Za drzwiami Marco słyszy pytanie skierowane przez lekarza:

-Może zlecę jakiś lek uspakajający?

-Porozmawiam z nim. Sam zdecyduje.-pada odpowiedź.

-Miał atak paniki?

-Tak, ale krótki. Po chwili się uspokoił. Chyba lepiej jak to wypłacze.- mówi skrzydłowy BvB- Co pan myśli?

-Tak, leki pomagają, ale to nie jest dobre rozwiązanie. Natomiast pan Gotze będzie musiał zadecydować co dalej. Wiem, że obydwoje zdeklarowali się, iż w razie jakiegoś wypadku chcą by ich organy wewnętrzne zostały przeszczepione. Jednak prawda jest taka, że potrzebujemy dodatkowej zgody na pobranie.- tłumaczy lekarz.

-Wiem, ale on potrzebuje czasu. Dopiero dowiedział się, że jego żona żyje dzięki aparaturze.- tłumaczy skrzydłowy BvB.

-Naturalnie. Wszystko trzeba przygotować.- przyznaje rację ordynator.

-Obiecuję, że porozmawiamy z nim.- zapewnia skrzydłowy BvB.

-Dobrze. Najpierw jednak pozwólmy mu się z nią godnie pożegnać. Zawiadomię personel, by w żaden sposób nie utrudniał wejścia na oddział. Pani Ann jest w jednoosobowym pokoju więc nie będzie problemu.- zapewnia.

-Dziękujemy za wszystko.

***

Mężczyzna i kobieta siedzą w gabinecie lekarskim. Słuchają uważnie co mówi do nich lekarz prowadzący ich córkę. W pewnym momencie po policzkach kobiety zaczynają jedna po drugiej spływać wielkie jak grochy łzy. Jej mąż łapie jej dłoń. Jemu też jest ciężko, też chce mu się płakać kiedy słyszy wypowiadane słowa przez lekarza, ale postanawia, że musi być silny. Dla żony i dla córki. Nie mogą się poddać.

-Czyli jedynym ratunkiem jest szybka operacja?- upewnia się

-Tak. Państwa córka jest coraz słabsza. Obecnie znajduje się na pierwszym miejscu na liście. Nic więcej nie możemy zrobić. Trzeba czekać.

-To czekanie jest najgorsze…

-Wiem.

***

Marco pcha wózek korytarzem. Piłkarz siedzący na nim już z daleka widzi olbrzymie szklane drzwi prowadzące na Oddział Intensywnej Opieki Medycznej. Z jednej strony chce już znaleźć się przy swojej żonie, kobiecie, którą kocha całym sobą, a z drugiej w głowie dźwięczą mu słowa wypowiedziane przez jego ojca. Nie dopuszcza na razie myśli, że to co mówił, to prawda. Nie chce w to wierzyć, nie może. Przecież Bóg nie może mu jej odebrać. Po prostu nie może. Nie jest złym człowiekiem, więc dlaczego miałby odebrać mu najważniejszą osobę w jego życiu? Drzwi się otwierają automatycznie. Marco pcha go kolejnym korytarzem, aż w końcu zatrzymuje wózek przed kolejnymi szklanymi drzwiami. Te są mniejsze, ale również automatycznie się odsuwają. Już przez szybę widzi Ann. Kiedy przyjaciel ustawia wózek bardzo blisko łóżka Mario patrzy na żonę. Ma obandażowaną głowę, podłączona jest do wielu urządzeń. Od jej ciała ciągnie się mnóstwo kolorowych kabelków. Urządzenia pikają, albo wydają swoje charakterystyczne odgłosy:

-Zostawić cię z nią samego?- pyta Marco.

-Tak. Możesz?- pyta.

-Będę za drzwiami.- mówi.-Nie wykonuj gwałtownych ruchów, proszę. Nie chcę byś zrobił sobie krzywdę.- prosi go.  Mario kiwa potakująco głową. Blondyn opuszcza pokój. Staje za szklanymi drzwiami. Nie spuszcza z oczu przyjaciela ponieważ boi się o niego. Widzi jak piłkarz bierze dłoń żony i z czułością całuje, a potem przytula do swojej twarzy. Jest pewien, że płacze. Jemu też łzy napływają do oczu ponieważ wie, że dziewczyna leżąca za szklanymi drzwiami niedługo odejdzie. Właściwie już odeszła, ponieważ to urządzenia podtrzymują funkcje życiowe organizmu. Nie wyobraża sobie nawet bólu chłopaka siedzącego przy niej. Nie potrafi. Nie chce nawet myśleć co czułby, gdyby to jego Natalie coś się stało. Odpycha od siebie te myśli. Drzwi na oddział odsuwają się. Widzi jak jego żona zmierza w jego stronę. Jest ubrana w zielony fartuch, taki sam jaki ma na sobie on. Tu nie można wchodzić inaczej ubranym. Tu praktycznie w ogóle nie można przebywać, ale ta sytuacja jest wyjątkowa. Natalie staje obok niego, a on czuje jak jej ręka obejmuje go w pasie. Przytula ją do siebie:

-Gdzie rodzice Mario?- pyta jej.

- Jego mama nie była w stanie tu przyjść.- wyjaśnia malarka- Rozpłakała się jak go zabrałeś. Płakała tak bardzo, że Jurgen wyprowadził ją z oddziału, by mogła się uspokoić. - słyszy z ust brunetki. 

Patrzą na chłopaka siedzącego przy łóżku żony. Przytulonego do jej dłoni. Nie wchodzą. Dają mu czas. Niewiele go ma.

***

Po godzinie Marco wchodzi do pokoju.

-Mario musisz odpocząć. Obiecałem lekarzowi…- delikatnie sugeruje mu, że muszą już iść.

-Nic nie muszę. Chcę tu zostać. Ona mnie słyszy. Na pewno i wróci do mnie…- mówi drżącym głosem, prawie szeptem, gdyż jego gardło boli jeszcze bardziej, opuchnięte od płaczu.

-Mario…

-Powiedz, że do mnie wróci, że wróci do Julie. Powiedz proszę. Błagam cię. Powiedz, że zdarzy się cud. Przecież cuda się zdarzają.- podnosi wzrok na przyjaciela.

-Chciałbym bardzo, by tak było. Uwierz mi, że oddałbym wszystko. – blondynowi łamie się głos i łza spływa po jego policzku.- Musimy iść. Lekarz zgodził się, ale pod warunkiem, że potem odpoczniesz. Jesteś po wypadku, musisz uważać na siebie.- próbuje wytłumaczyć przyjacielowi .

-Po co mam wyzdrowieć? Po co? Wiesz jak bardzo chciałbym leżeć tu zamiast niej? Nie masz pojęcia jak o tym marzę. To ja powinienem być na jej miejscu.- te  słowa są tak bardzo szczere, że aż boli.

-Nie mów tak.- protestuje blondyn.- Nie mów tak, nie myśl...

-Tak właśnie myślę. Jeśli ona umrze, ja chcę umrzeć razem z nią. Nie będę potrafił bez niej żyć.- zaczyna szlochać, a potem powoli podnosi się. Marco staje za nim bojąc się, że przyjaciel się przewróci. Jest jeszcze bardzo słaby. Mario czując wielki ból w klatce piersiowej nachyla się i składa na jej ustach pocałunek. Całuje jej ciepłe wargi, a potem wybucha jeszcze większym płaczem. Na swoich ramionach czuje dłonie przyjaciela, który po chwili pomaga mu usiąść na wózku, okrywa mu nogi kocem i zabiera z pomieszczenia. Nie protestuje, nie ma na to siły. Po drodze skręca jeszcze w jeden korytarz. Mario , który zasłania twarz dłonią, nie zwraca uwagi na to, gdzie przyjaciel go zabiera. Dopiero kiedy wózek się zatrzymuje, on podnosi wzrok i widzi, że stoją przed wielką szybą. Za nią stoją inkubatory. W pewnym momencie pielęgniarka ustawia jeden z nich dokładnie przed nimi. W środku leży maleńka dziewczynka. Jest w czapeczce i pieluszce. Śpi słodko. Marco uśmiecha się patrząc na tę małą istotkę, jego żona też. A 23 latek siedzący na wózku pomimo tego, że cieszy się iż został tatą, nie potrafi tego okazać. Znów płacze. Płacze, bo Julie nigdy nie pozna swojej mamy, nie poczuje ciepła jej matczynych ramion, nie usłyszy zaśpiewanej przez nią kołysanki czy przeczytanej bajki. Nigdy też nie ubierze na stopy szpilek swojej rodzicielki, nie powie, by jej również pomalowała paznokcie. Nie powie jej, że jest piękna i ona także chce być tak piękna, więc również potrzebuje odrobiny szminki na jej małe usta. Bo przecież w na pewnym etapie tak robią małe dziewczynki. Jednak jego mała dziewczynka nigdy tego nie pozna, nigdy nie pozna swojej mamy.
***
Wiem, że prosiliście, by smutku było jak najmniej, ale nie da się tak. Przepraszam za to. 
Komentujcie, bo następny rozdział już czeka na publikację. To od Was zależy kiedy pojawi się następny wpis. 
Tradycyjnie- minimum 10 komentarzy- następny rozdział.