1. I że Cię nie opuszczę aż do śmierci...

     "Gdy szczęście puka do naszych drzwi 

 zatapiamy się w nim,  zachwycamy 

                 i często zapominamy, iż jest ono tak ulotne...

        Bo przecież często byle podmuch wiatru 

      jest w stanie zdmuchnąć jego promień, 

      czasem gasi go deszcz... bezpowrotnie..."

Zegarek w samochodzie wskazuje godzinę 2:17 w nocy. Mężczyzna i kobieta jadą terenowym samochodem ulicami Monachium. Wracają do domu z parapetówki od znajomych. Zasiedzieli się, ale atmosfera była tak wspaniała, tak dobrze się bawili, że stracili poczucie czasu. Do domu nie mają daleko. Jakieś 20 minut spokojnej jazdy. Prowadzi młody piłkarz, a jego żona siedzi na miejscu pasażera. Mario przelotnie kładzie dłoń na jej sporych rozmiarów brzuszku. To koniec 7 miesiąca. Obydwoje nie mogą się już doczekać małej Julie- owocu ich wielkiej miłości. Płeć dziecka miała być niespodzianką, jednak na jednej z wizyt kontrolnych, nie wytrzymali i poprosili lekarza, by wyjawił im tę tajemnicę. Powiedział, że urodzi się mała królewna, a potem mógł zaobserwować łzy w oczach przyszłych rodziców.

-Pamiętasz, że po  właściwie już dzisiejszym treningu, masz się zjawić w szkole rodzenia?- pyta go Ann.- Przełożono zajęcia. Wspominałam ci.- spogląda na niego.

-Tak kochanie.- odpowiada piłkarz ziewając.

-Hej, tobie chce się spać.- zauważa jego druga połowa.- Może przesiądę się za kierownicę co?- proponuje.

-Nie. Nic mi nie jest. Za 10 minut będziemy w domku. Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej.- stwierdza pomocnik Bayernu.

-Mój ty domatorze.- wzdycha dziewczyna i na jej twarzy pojawia się uśmiech.-Jak urodzi się nasza mała córeczka to jeszcze będziesz chciał gdzieś wyjść, a nie będziesz mógł.- mówi żona piłkarza.

-Być może.- zgadza się z nią mąż, po czym dodaje.- Nie mogę doczekać się narodzin naszej małej królewny.- znów kładzie dłoń na brzuchu żony.

Zaczyna padać. Nie jest to bynajmniej ot taki sobie deszczyk. Z minuty na minutę przeradza się w ulewę. Wycieraczki nie nadążają zbierać wody z szyby. Piłkarz jedzie jeszcze wolniej.

-Dobrze, że się nie przesiadłam za kierownicę. Nie lubię jeździć w takim deszczu.- stwierdza dziewczyna.

Piłkarz zwalnia ponieważ widzi czerwone światło na skrzyżowaniu. Przed nim jest jeden samochód. Ann nachyla się i całuje go  szybko w usta:

-Tak bardzo cię kocham. Ciebie i Julie.- wyznaje.

-Ja was też. Moje dwie kobietki.- dotyka brzuszka żony uśmiechając się. Światło zmienia się na zielone dlatego piłkarz rusza. Nie dojeżdża jednak daleko. Wjeżdża na skrzyżowanie, gdy z boku oślepia go światło. Widzi zbliżający się samochód, który jedzie prosto na nich. Próbuje uciec, ale jest za późno:

-Ann uważaj.- krzyczy.

Słyszą wielki huk. Samochodem szarpie. Chłopak uderza głową w boczną szybę. Nastaje ciemność…

***

Natalie budzi się. Jest zaskoczona, ponieważ zegarek wskazuje dopiero 5:05 rano, a Marco nie ma już w łóżku. To do niego niepodobne. Powoli wstaje, ubiera szlafrok, po czym idzie zajrzeć do dzieci. Otwiera cicho drzwi i stwierdza, że śpią sobie spokojnie. Teraz jest jeszcze bardziej zaskoczona nieobecnością męża w sypialni. Jako, że on lubi spać, niepotrzebnie nie wstaje tak wcześnie rano czuje, że coś się stało. Spotyka go siedzącego na schodach. Jest ubrany jedynie w bokserki, obok niego leży telefon, a on chowa twarz w dłoniach. Natalie siada obok . Mężczyzna prostuje się, odwraca się do niej, a ona widząc jego zaczerwienione oczy jest pewna, iż wydarzyło się coś złego:

-Dlaczego siedzisz na schodach o 5 rano?- pyta.

-Miałem telefon. Dzwonił Jurgen.- mówi.

-Trener?

-Nie, ojciec naszego przyjaciela. Mario i Ann mieli wypadek nad ranem. Wiesz… wracali od Jerome.- tłumaczy.

-Wypadek? Co się stało?- dopytuje.

-Na skrzyżowaniu najechał na nich samochód, uderzył z boku.- Marco wypowiada te słowa cicho.

-Ale nic im nie jest? Powiedz, że nic im nie jest.-prosi go. Patrzy na męża i widzi jak w jego oczach pojawiają się łzy.- Marco…- wyczekuje wieści na temat przyjaciół.

-Mario jest mocno wybijany.- słyszy z ust blondyna.

-Ale nic mu nie zagraża?- wypytuje.

-Chyba nie. Tak powiedzieli jego ojcu. Ale Ann…- przerywa, by wziąć oddech.- Julie urodziła się przez cesarskie cięcie. Waży 1800 gram. Nic jej się nie stało…- mówi.

-Dzięki Bogu. A Ann?

-No właśnie… Ann… ona …- słowa, które chce wypowiedzieć nie mogą przejść mu przez usta.

-Marco do cholery mów!!!- prawie krzyczy malarka.

-Ma poważny uraz głowy. Podejrzewają... Ma zebrać się konsylium lekarzy. Prawdopodobnie potwierdzą, że nastąpiła śmierć mózgu.- chłopak mówi prawie szeptem.

Patrzy na Natalie  i widzi jak po jej policzkach zaczynają jedna po drugiej spływać łzy. Przytula żonę. Jest mężczyzną, powinien być silny, ale w tym momencie nie potrafi.  Też płacze. Ann jest mu bliska, jest jak siostra. Jeszcze jest, ale wszystko wskazuje na to, iż niedługo będą musieli ją pożegnać. Nie mieści mu się to w głowie:

-Polecę z rodzicami Mario do Monachium. Lot jest o 8:00- mówi do żony.

-Ja też polecę. Może rodzice zajmą się dziećmi?- patrzy na niego.

-Zadzwonię do mamy.- proponuje.

-Jedź do nich. Taka informacja może być szokiem.- jeszcze mocniej się w niego wtula. 

***

Otwiera oczy i widzi ten sam widok, który ogląda każdego ranka. Białe ściany, kilkanaście różnych kabelków biegnących od aparatury do jej klatki piersiowej na której ma diody i mamę uśmiechającą się do niej. Zastanawia się czy ona w ogóle sypia? Jest z nią, kiedy zasypia, jest wtedy, gdy otwiera oczy. Potem zmienia ją tata, by później pojawili się przyjaciele. Tak lecą kolejne dni, dni w których słabnie coraz bardziej. Nie ma siły wstać, czuje się cały czas zmęczona. Mogłaby godzinami spać. Codziennie wieczorem, zasypiając modli się o kolejny dzień. Zdaje sobie sprawę, że jutra może nie być. Jest bardzo chora, ale robi wszystko, by jej bliscy nie odczuli jak bardzo się boi. Jest jeszcze nadzieja, nikła, ale jest. Lepsze to niż nic. Liczy, że Bóg da jej jeszcze pożyć. Jednak, by ona mogła żyć, ktoś inny musi umrzeć. To straszne. Przeraża ją to. Przecież właściwie czeka na czyjąś śmierć. Paradoks.

-Dzień dobry kochanie. Dobrze spałaś?- pyta ją mama.

-Tak mamo. -odpowiada.

-Potrzebujesz czegoś?- z ust rodzicielki pada kolejne pytanie.

-Nie.- zaprzecza.-Idź do pracy. Wszystko mam.- zapewnia.- Jestem zmęczona więc pewnie się prześpię.- stwierdza spokojnie dziewczyna.

-Zaraz pójdę. Posiedzę jeszcze chwilkę z tobą.

Obydwie milczą. Zdają sobie bowiem sprawę, że jest coraz gorzej. Dziewczyna wsłuchuje się w dźwięk pikającego aparatu, jej mama odpływa myślami gdzieś daleko. Po chwili słyszy słowa córki:

-Miałam piękny sen.- zwraca się do matki.- Siedziałam na plaży. Pamiętasz ten domek, w którym zawsze spędzaliśmy urlop? Ten niedaleko plaży? To było chyba tam. Siedziałam na piasku. Wiał wiatr, morze było wzburzone. To był piękny widok. Zawsze uwielbiałam patrzeć na fale. W pewnym momencie na niebie pojawiła się przepiękna tęcza. Była taka wyraźna, barwy były bardzo mocne. A nie padał w ogóle deszcz. Niebo pojaśniało i na nim była ta piękna tęcza. Wiesz… chciałabym tam pojechać. Nie byłam tam szmat czasu, kilka lat. Prowadziłam zwariowane życie studentki, wyjeżdżałam z przyjaciółmi  w różne zakątki świata, a teraz marzę o tym by znów usiąść na tej plaży…- mówi rozmarzonym głosem dziewczyna.

-Usiądziesz.- zapewnia ją matka.

-Mamo, ja wiem, że mogę nie zdążyć…

***
Witam :)
Jak podoba się Wam pierwszy rozdział? Zaskoczeni? Ja ba Waszym miejscu byłabym ogromnie zaskoczona i domyślam się, że Wy też jesteście. Jeśli tak to mogę się jedynie cieszyć, bo o to mi chodziło. Co wydarzy się dalej, jak myślicie? Piszcie w komentarzach :)
***
10 komentarzy i powitamy rozdział nr 2 :)